Gelukkig (en) Gezond Koken
 
      



Welkom op mijn blog! Veel leesplezier.

Blog


Terug naar overzicht

13-02-2019

Ben jij zoals je bent?

Ben jij zoals je bent?

Vindt je dat een gekke vraag?
Als Tom (mijn man) en ik ruzie hebben (ja dat gebeurt) roepen we vaak
Ik ben zoals ik ben, accepteer dat maar!

Maar is dat ook zo?

Ik zal een voorbeeld geven:
Ik heb altijd gezegd: Ik ga niet met oudere mensen of kinderen werken.

Dat leek me gewoon niet mijn ding, zo was ik nu eenmaal.
Dat paste niet bij mij..

En wat denk je? Ik doe nu (tijdelijk) werk in de huishouding bij ouderen.
En wat heb ik al mooie gesprekken gevoerd, en mag ik van betekenis zijn bij deze mensen. Ik wordt gewaardeerd en ze zijn zo blij als hun huis weer schoon en fris is en we aan de thee met een chocolaatje zitten.

Als je mij dat 5 jaar geleden had gezegd? Dan had ik je voor gek verklaard!

En om het nog gekker te maken..

Ik ben een workshop aan het voorbereiden voor 40 tieners.
Jawel je leest het goed... 40!

Van die ongeïnteresseerde 14 jarige die mij vast gaan aankijken of ik uit een ander tijdperk kom :).
En die ik mag gaan overtuigen dat het belangrijk is om gezond en lekker te lunchen.

Heb jij in je eigen leven ook zo'n mooi voorbeeld? Dat je nooit op roodharige mannen viel maar er nu echt mee getrouwd bent bijvoorbeeld?

Of dat je altijd geroepen hebt: Ik ga niet in een burgerlijk rijtjes huis wonen en wil echt geen stationwagen en dat je nu tocht een auto en huis hebt zoals elk ''normaal'' gezin in Nederland?

Tja, je kan er voor weg lopen, roepen dat je dat vroeger nooit zo gezegd hebt of net alsof doen dat het er niet is.
Maar je kan het ook gewoon toegeven, aan jezelf of aan de ander.

Ja ik kan veranderen, ik blijf niet dezelfde die ik 5 jaar geleden was. Misschien denk je zelfs al anders dan gisteren.

Je mening mag veranderen, dat mag gewoon. Best wel prettig toch!

Ondertussen dat ik dit aan het typen ben belde er een vriendelijke man van de sportschool. Hij belde mij terug omdat ik het contactformulier had ingevuld..
De vraag is, gaat het wat worden, met dat sporten van mij. Want ik houdt gewoon niet van fitnessen in de sportschool. Ik vindt er echt geen bal aan. Ik ga veel liever wandelen..

Maar als ik echt fit wil worden, en dat wil ik, zal ik er wat voor moeten doen. Maar ja ik ben zoals ik ben, ik vindt er niks aan..

Of... zal mijn mening veranderen? Met de juiste begeleiding, de juiste sfeer, leuke mensen om me heen en goede resultaten?

De eerste afspraak gelijk gemaakt. Want zonder de eerste stap kom ik er niet. Dat is in ieder geval wat ik zeker weet. Voor de rest blijft het leven vol verrassingen!



Terug naar overzicht